psychoanalysis - psikanaliz
psychoanalysis - psikanaliz

terim, psikopatolojiyi tedavi etmede kullanılan bir klinik yöntemi ifade eder. PSİKOANALİTİK KURAM’a dayanan çok yönlü bir kavramdır; psikolojik bozukluklar ve psikoanalitik tedavinin yanı sıra zihin hakkındaki varsayım, kurultu ve formülasyonları da içerir. Psikanalizde zihinsel faaliyetin büyük bölümünün bilinçdışında olduğu, insanları anlamak için onların açıkça sergilediği ya da dıştan gözlenen davranışların altında yatan bilinçdışı anlamın, bastırılmış korku ve çatışmaların, bilinç ile bilinçaltındaki unsurlar arasındaki etkileşimlerin yorumlanması gerektiği varsayılır. Psikanalizin odak noktasında, bireyin bastırılmış dürtüleri, iç çatışmaları ve çocukluk travmaları; bunların, kişinin zihinsel yaşamı ve uyumu üzerindeki bilinçdışı etkileri vardır. Klasik psikanalizin temel konuları şunlardır: 1. ÇOCUKLUK CİNSELLİĞİ, 2. OEDİPUS KOMPLEKSİ, 3. İÇGÜDÜ’ler, 4. HAZ İLKESİ ve GERÇEKLİK İLKESİ, 5. psişenin İD, EGO ve SÜPEREGO bölümleri, 6. bilincin düzeylerine ilişkin kavramlar. Örnekler: BİLİNÇ, BİLİNÇÖNCESİ, BİLİNÇDIŞI, KOLEKTİF BİLİNÇALTI, KİŞİSEL BİLİNÇALTI, 7. nevrotik tepkilerde KAYGI ve SAVUNMA MEKANİZMASI kullanımı. Bir terapi şekli olarak psikanaliz, öncelikle nevrozlara uygulanmış, kişilikte temel değişiklikler yaratan nevrozun tedavisi amaçlanmıştır. Psikanalizde, böyle bir sonuç, yapıcı bir TERAPÖTİK İLİŞKİ kurularak ve AKTARIM yoluyla gerçekleştirilir. Bu süreç psikanaliste, nevroza sebep olan bilinçdışı çatışmaları ortaya çıkarma ve yorumlama olanağını sunar. Psikanalizin ilk yöntemi HİPNOZ, daha sonraki yöntemleri ise SERBEST ÇAĞRIŞIM ve RÜYA ANALİZİ olmuştur. [Geliştiren/aktaran: Avusturyalı psikiyatr Sigmund Freud (1856-1939)]

Alan Adı: Yöntem, Teknik ya da Donanım: Psikanaliz
2717