childhood disintegrative disorder - çocukluğun dezentegratif bozukluğu / dezintegratif psikoz

normal gelişimin gözlendiği ilk iki yılın ardından, kazanılmış becerilerin kaybı ve buna eşlik eden sosyal, iletişimsel ve davranışsal anormallikleri içerir. Davranışsal/mental ve bedensel belirtiler/belirleyiciler ya da bulgular arasında a. iki yaşına kadar sözlü olan ve olmayan iletişimde, toplumsal ilişkiler, oyun ve uyumsal davranışlarda normal gelişme; b. 10 yaşından önce edinilen beceri ve davranışların (örn., algılayıcı ya da ifade edici dil, sözlü anlatım, sosyal beceriler, uyumsal davranışlar, mesane kontrolü, oyun oynama, motor beceriler) önemli ölçüde yitirilmesi; c. sosyal etkileşimde nitel bozukluklar (örn., sözlü olmayan davranışlarda bozulma, yaşıtlarıyla ilişki kuramama); d. iletişimde nitel bozukluklar (örn., konuşulan dilde gelişimsel gecikme ya da dilin gelişmemesi, konuşmayı başlatma ve sürdürmede sorun, dilin stereotipik ve yineleyici bir biçimde kullanılması, hayali oyun oynamama); e. davranışların MANERİZM, STEREOTİPİ  biçiminde yineleyici örüntülerden oluşması vardır. Heller sendromu olarak da adlandırılmaktadır. [Bozukluğa ilişkin belirtilerin/belirleyicilerin ve TANI ÖLÇÜTLERİ’nin tam listesi için DSM-5’e (Köroğlu, 2014) bakınız.] Epidemiyoloji: DSM-5’te PREVALENS 1.7/100,000 olarak verilmektedir. [Diğer bazı epidemiyolojik bulgular için DSM-5’e (Köroğlu, 2014) bakınız.] Etiyoloji: Tam olarak bilinmemektedir. Risk faktörleri arasında sağlık durumu (örn., NÖBET ve/veya EEG’de anormallik, nörolipidoz, serebral lipidoz, subakut sklerozan panensefalit, metakromatik lökodistrofi, Schilder hastalığı; ailede otizm öyküsü) vardır. Sınıflandırma/Tanılama: DSM-IV-TR’de, Eksen I’in altındaki Genellikle İlk Kez Bebeklik, Çocukluk ya da Ergenlik Döneminde Tanısı Konan Bozukluklar/Yaygın Gelişimsel Bozukluklar’da Çocukluğun Dezentegratif Bozukluğu olarak yer alır. DSM-5’te bu adla geçmemektedir. Tedavi: 1. farmakoterapi: Antidepresanlar grubundan seçici serotonin geri alım inhibitörleri (SSRIs; örn., citalopram, fluoxetine, paroxetine, sertraline) ve antihipertansifler (clonidine, guanfacine; beta blokerleri: örn., propranolol, acebutolol, atenolol) kullanılır. 2. fizik tedavi: Geleneksel nöro-motor program ve yaklaşımları (örn., motor gelişime yönelik kuvvet ve denge egzersizleri); çağdaş fizik tedavi yaklaşımları uygulanır. 3. özel eğitim: Bilişsel beceriler, motor beceriler, konuşma, dil, kişilerarası ilişkiler ve öz bakım becerisi alanlarındaki güçlüklere odaklıdır. 4. psikoterapi: Vakanın genel uyum ve uyuncunu artırmada, psikoeğitim ve aile eğitimi gibi destekleyici teknikler uygulanır. [Tanımlayan/açıklayan: Avusturyalı eğitimci Thomas Heller (1908)] bakınız: otizm açılımı kapsamında bozukluk karşılaştırınız: Asperger bozukluğu, Rett sendromu