narcissism - narsisizm / öz-sevgi

terim Yunan mitolojisinden gelir. Narsisus (Narcissus/Narkissos) başkalarının aşık olduğu çok güzel bir genç adamdır. Susadığı bir gün gölden su içmek için eğildiğinde imgesini görür ve kendine aşık olur. Ancak kendini öpmek için her eğildiğinde imge kaybolur. Narsisus giderek susar ama yansısını kaybetmek korkusuyla gölden ayrılamaz, sonunda da susuzluktan ölür. Tam o yerde bir çiçek açar, ona nergis (Narsisus) denir. [Geliştiren/aktaran: Romalı yazar Publius Ovidius Naso (MÖ 43-MS 17)]. Narsisizm terimi kendine ve dış görünümüne hayran olma, kendini aşırı sevme (öz-severlik) ve benmerkezciliği (egocentrism); bu bağlamda bencillik, herşeyi kendisine hak olarak görme, eşduyuş eksikliği ve hayranlık gereksinimini içerir. Klasik psikonanalitik kurama göre insanlar narsisistik eğilimle doğarlar; her şeyi karşılanan oral dönemde bebek benmerkezci ve tümgüçlüdür. Buna BİRİNCİL NARSİSİZM denir. Ego-libidonun yol açtığı bu öz-sevgi sağlıklı gelişim için gereklidir. Ancak dış dünyanın kendi uzantısı olmadığını fark ettikçe bebek TÜMGÜÇLÜLÜK’ünü kaybeder (BİRİNCİL NARSİSİSTİK HASAR). Ego gelişimine (bu bağlamda öz-saygı ve öz-değerin gelişmesine) yol açan olaylar dizisi şöyledir: Libidonun egodan çekilerek nesnelere yatırılmaya başlanması, öz-sevginin azalması ve birincil narsisizmden ayrılma, tümgüçlü pozisyondan potent pozisyona geçme, libidinal enerjinin dıştaki nesnelere yönelmesi sonucunda nesne-sevgisi ve başkalarını sevmenin başlaması, böylece, OTOEROTİZM ve nesne-sevgisinin dengelenmesi. bakınız: birincil narsisizm karşılaştırınız: ikincil narsisizm